Epître de protestation des 20 monastères de l'Athos

Échangez vos idées librement ici

Modérateur : Auteurs

Claude le Liseur
Messages : 3910
Inscription : mer. 18 juin 2003 15:13

Epître de protestation des 20 monastères de l'Athos

Message par Claude le Liseur » mar. 08 juil. 2008 11:32

Le site roumain http://www.razbointrucuvant.ro/2008/07/ ... #more-3653 publie la traduction roumaine et l'original grec d'une lettre de protestation adressée, cette fois-ci de manière officielle et au nom de toute la sainte Communauté, par les monastères de l'Athos au saint Synode du patriarcat national roumain.

Voici le texte grec - je doute que je trouverai le temps de traduire autre chose que des passages:

ΚΑΡΥΑΙ ΤΗι 20ῇ.6/3ῃ.7. 2008

ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ. Φ.2/7/1541

Μακαριώτατε,
Μετά βαθυτάτης θλίψεως ἐπληροφορήθημεν ἅπαντες ἡμεῖς οἱ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει ἐνασκούμενοι Μοναχοί τήν ὅλως ἀπροσδοκήτως γενομένην μυστηριακήν διακοινωνίαν (intercommunion) τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Τιμισοάρας καί Μητροπολίτου Βανάτου κ. Νικολάου μετά οὐνίτου ἐπισκόπου καί τοῦ νουντσίου τοῦ Πάπα, κατά τήν 25ην Μαΐου 2008, ἡ ὁποία συνετελέσθη διὰ μεταλήψεως τοῦ πρώτου ἐκ τοῦ «ἄρτου» καὶ τοῦ «ποτηρίου» τῶν ἐν λόγῳ αἱρετικῶν.
Οὐδείς Ὀρθόδοξος ἠδύνατο νά ἀντιπαρέλθῃ τό γεγονός ἄνευ πικρίας καί σοβαρᾶς ἀνησυχίας. Οἱ ἔχοντες ζῶσαν τήν Ὀρθόδοξον αὐτοσυνειδησίαν καί ἀκμαῖον τό Ὀρθόδοξον αἰσθητήριον βλέπουν ὅτι ἀθετεῖται εἰς ὕψιστον βαθμόν ἡ πίστις ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων εἰς τήν Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν. Ἡ ἀνέλπιστος πρᾶξις τοῦ ὡς ἄνω Σεβ. Μητροπολίτου ἀνατρέπει ἄρδην τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν καί συνιστᾷ τήν πλέον ἀκραίαν παράβασιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἀληθῆ ὕβριν εἰς αὐτό τοῦτο τό Μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας. Ἐφ’ ὅσον ἀποστολική τυγχάνει παρακαταθήκη τό γεγραμμένον: «σπουδάζοντες τηρεῖν τήν ἑνότητα τοῦ πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης· ἕν σῶμα καί ἕν πνεῦμα, καθώς ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα» (Ἐφ. δ’ 3-5), καί ἐπί εἵκοσιν ὅλους αἰῶνας ἡ παρακαταθήκη αὕτη τηρεῖται ἀπαρασαλεύτως εἰς τήν καθ’ ἡμᾶς Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν διά πολλῶν κόπων, ἱδρώτων καί αἱμάτων, πῶς δύναται νά ἐφησυχάσῃ ἡ συνείδησις τῶν Ὀρθοδόξων, ὅταν ἀναιρεῖται τό θεμέλιον τῆς σωτηρίας καί διακυβεύεται ἡ εἰς Χριστόν ἐλπίς;
Πολλάκις ἔχει τονισθῆ ὑπό Ὀρθοδόξων Προκαθημένων, ἀλλά καί αὐτοῦ τούτου τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ὅτι οὐδέποτε τό κοινόν ποτήριον ἠμπορεῖ νά ἀποτελέσῃ μέσον διά τήν ἕνωσιν. Κοινή πεποίθησις τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὅτι ἡ πλήρης δογματική ἑνότης ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Πίστει εἶναι ἡ ἀπολύτως ἀπαραίτητος προϋπόθεσις δι’ οἱανδήποτε ἐν τῷ μέλλοντι ἐκκλησιαστικήν ἕνωσιν τῶν μέχρι σήμερον διῃρημένων ἀπό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἑτεροδόξων Χριστιανῶν. Ὡς μάλιστα ἔχει γράψει ὁ ἀείμνηστος π. Δημήτριος Στανιλοάε: «Γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ ‘δια-κοινωνία’, πού διαχωρίζει τήν κοινωνία τῆς θείας Εὐχαριστίας ἀπό τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν ἐκκλησιαστική ἑνότητα, εἶναι ἀπαράδεκτη. Πιό σωστά εἶναι ἕνας κίνδυνος διαλύσεως τῆς Ἐκκλησίας, διαλύσεως τῆς ἑνότητας τῆς πίστεως καί διακοπῆς τῆς θείας Εὐχαριστίας» (Γιά ἕνα Ὀρθόδοξο Οἰκουμενισμό, ἔκδ. Ἄθως, Πειραιεύς, 1976). Ἡ ἐνίοτε ἀθεολογήτως καί ὡς μή ὤφελε γενομένη ὑπό τινων κατά τό παρελθόν μυστηριακή διακοινωνία ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Διασπορᾷ ἔχει πολλάκις καταδικασθῆ ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἐλάβομεν προσέτι γνῶσιν περί τοῦ σκανδαλισμοῦ τοῦ εὐσεβοῦς ρουμανικοῦ λαοῦ καί τῆς ἐντόνου διαμαρτυρίας τῶν εὐλαβῶν Μοναχῶν τόσον ἐν Ρουμανίᾳ ὅσον καί ἐν Ἁγίῳ Ὄρει. Γνωρίζομεν ἐπίσης ὅτι ποικίλοι ἐκτός Ἐκκλησίας παράγοντες ἀσκοῦν ἀφορήτους πιέσεις πρός δικαιολόγησιν τοῦ γεγονότος. Ἀλλ’ ὅμως οὐδεμία σκοπιμότης δύναται νά ἐπικαλύψῃ εἰς τάς συνειδήσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων τό ἐπισκοπικόν των χρέος, τό ὁποῖον δημιουργεῖ ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου: «προσέχετε ἑαυτοῖς καί τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ὑμᾶς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ αἵματος τοῦ ἰδίου» (Πράξ. κ’ 28). Ἄλλωστε ἡ μέχρι μαρτυρικῶν αἱμάτων ἀντίστασις τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ τῆς Ρουμανίας εἰς τόν βίαιον ἐξουνιτισμόν του κατά τόν 18ον αἰῶνα, μεμαρτυρημένη ὑπό Ρουμάνων καί μή συγγραφέων, εἶναι ἡ καλλιτέρα ἀπόδειξις ὅτι ὁ εὐσεβής λαός Σας ἀγαπᾶ τήν Ὀρθοδοξίαν καί δέν ἐπιθυμεῖ νόθους ἑνώσεις μέ Παπικούς καί Οὐνίτας.
Οἱ Οὐνῖται, ὅσον συμπαθεῖς καί ἄν εἶναι κατ’ ἄνθρωπον διά τά δεινά πού τυχόν ὑπέστησαν ὑπό ἀθέων καθεστώτων ὡς καί οἱ Ὀρθόδοξοι καί οἱ λοιποί Χριστιανοί, δέν δύνανται νά μετέχουν τοῦ ἡμετέρου ποτηρίου οὔτε ἡμεῖς τοῦ ποτηρίου ἐκείνων, διότι τό ζήτημα τῆς μεταλήψεως τοῦ αὐτοῦ Ἄρτου καί τοῦ αὐτοῦ Ποτηρίου εἶναι δι’ ἡμᾶς ἐκκλησιολογικόν καί ὄχι κοινωνιολογικόν, καρπός πλήρους δογματικῆς, λατρευτικῆς καί διοικητικῆς ἑνότητος ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ πίστει καί οὐχί μέσον προωθήσεως ἐνδοκοσμικῶν ἑνοποιήσεων, σημαίνει κοινωνίαν μετά τοῦ Χριστοῦ καί ἐν Χριστῷ καί δέν ἀφορᾶ εἰς ἐπικήρους μορφάς ἀνθρωπίνης μόνον κοινωνίας.
Πέραν τοῦ γεγονότος τούτου ἐπιθυμοῦμεν νά ἐκφράσωμεν τήν ἀνησυχίαν ἡμῶν καί διά τήν ἀπό κοινοῦ τέλεσιν τοῦ Ἁγιασμοῦ τῶν Θεοφανείων ἐφέτος ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Ὀράντεα κ. Σωφρονίου μετά τοῦ ἐπιτοπίου οὐνίτου ἐπισκόπου. Διερωτώμεθα ἐάν ταῦτα πάντα γίνωνται διά νά καλλιεργηθῇ ὁ λεγόμενος λαϊκός οἰκουμενισμός, νά συνηθίσουν οἱ λαοί εἰς τήν ἰδέαν τῆς ἑνότητος παρά τάς δογματικάς διαφοράς καί νά προωθηθῇ μία ἑνότης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῶν ἑτεροδόξων Χριστιανῶν παρά ταύτας.
Θεωροῦμεν, Μακαριώτατε, ὅτι διά τάς τοιαύτας ἀκραίας ἀντικανονικάς πράξεις εἴμεθα συνυπεύθυνοι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καί ὅσοι σιωπῶμεν ἤ συνευδοκοῦμεν τοῖς πράσσουσι. Διά τοῦτο παρακαλοῦμεν βαθυσεβάστως ὅπως ἐπιληφθῆτε τῶν ζητημάτων τούτων μετά τῆς δεούσης εὐαισθησίας ἔναντι τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί ἄρητε ἐκ μέσου τό σκάνδαλον, ὅπως δοξασθῇ τό πανάγιον Ὄνομα τοῦ Κυρίου, παρηγορηθῇ ὁ εὐσεβής Ὀρθόδοξος λαός ἐν Ρουμανίᾳ καί ἁπανταχοῦ, καί χαίρουν θεοφιλοῦς εἰρήνης καί εὐσταθείας αἱ ἅγιαι Ἐκκλησίαι τοῦ Θεοῦ.
Θέλομεν δέ πρός τούτοις νά γνωρίζετε ὅτι δέν δυνάμεθα νά δεχθῶμεν εἰς ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν ἐπίσκοπον, ὁ ὁποῖος θά ἔλθῃ εἰς μυστηριακήν κοινωνίαν μετά Οὐνιτῶν, Παπικῶν, Μονοφυσιτῶν, Προτεσταντῶν ἤ ἄλλων αἱρετικῶν πρό τῆς ἐπιστροφῆς των εἰς τήν Ἀποστολικήν Πίστιν τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἡμῶν.
Ἔχομεν δι’ ἐλπίδος ὅτι μετά πατρικῆς ἀγάπης θά ἐνεργήσητε τά δέοντα συμφώνως πρός τά ὁριζόμενα ὑπό τῶν ἁγίων καί ἱερῶν Κανόνων.
Ἐπί δέ τούτοις, ἐξαιτούμενοι υἱικῶς τάς πατριαρχικάς εὐχάς τῆς Ὑμετέρας Θεοτιμήτου Μακαριότητος, κατασπαζόμεθα τὴν Τιμίαν Αὐτῆς Δεξιάν καὶ διατελοῦμεν μετ’ ἀπείρου σεβασμοῦ
Ἅπαντες οἱ ἐν τῇ κοινῇ Συνάξει Ἀντιπρόσωποι καὶ Προϊστάμενοι
τῶν εἴκοσιν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω.

Je pense surtout que ce genre de texte -qui a raison sur le fond - va envenimer la situation en donnant du grain à moudre aux partisans de Mgr Nicolas (Corneanu) du Banat et de Mgr Sophrone (Drincec) du Bihor et de l'union entre le patriarcat national roumain et la Papauté. J'ai toutes les raisons de supposer qu'on va avoir droit aux habituelles attaques anti-grecques et anti-slaves, au numéro habituel sur les "Moscovites et Moldaves", les moines ignorants, les "mystico-gazeux", l'atteinte portée aux sublimes traditions banataises, le fait que "les dogmes sont pour un public grec et ne nous concernent pas, nous Roumains", etc., en attendant que le philosophe uniatisant de service nous explique que le mont Athos est un repère de communistes.

Mais, cette fois-ci, il faudra, après avoir roulé dans la boue saint Païssios Vélitchkovsky et le métropolite Barthélemy (Anania) de Cluj-Napoca, s'en prendre directement au patriarche œcuménique Barthélémy (Arhondani) puisque le saint Synode de Constantinople a expressément rappelé voici trois jours qu'il était impossible d'arriver à une communicatio in sacris avant l'accord sur les positions dogmatiques, déclaration à laquelle les moines athonites se réfèrent expressément - ce qui est curieux, puisque la lettre de la sainte Montagne est datée du 3 juillet et le communiqué synodal du 5 juillet, ce qui laisse supposer des fuites:

Πολλάκις ἔχει τονισθῆ ὑπό Ὀρθοδόξων Προκαθημένων, ἀλλά καί αὐτοῦ τούτου τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ὅτι οὐδέποτε τό κοινόν ποτήριον ἠμπορεῖ νά ἀποτελέσῃ μέσον διά τήν ἕνωσιν. Κοινή πεποίθησις τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὅτι ἡ πλήρης δογματική ἑνότης ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Πίστει εἶναι ἡ ἀπολύτως ἀπαραίτητος προϋπόθεσις δι’ οἱανδήποτε ἐν τῷ μέλλοντι ἐκκλησιαστικήν ἕνωσιν τῶν μέχρι σήμερον διῃρημένων ἀπό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἑτεροδόξων Χριστιανῶν.


Ma traduction (approximative, vu le style archaïsant cultivé par les Athonites qui devraient quand même se décider un jour à passer au grec moderne!):

Il a été souligné à maintes reprises par les primats orthodoxes, et entre autres par Sa Sainteté le patriarche œcuménique Barthélemy, que la communion au même calice ne peut constituer un moyen pour l'union. La conviction commune des orthodoxes est que la pleine union dogmatique dans la foi orthodoxe est la condition absolument nécessaire de toute future future union ecclésiastique des chrétiens hétérodoxes jusqu'à présent séparés de l'Eglise orthodoxe.

Ah, tant qu'il s'agissait de s'en prendre à Barthélemy de Cluj, mais s'il faut aussi s'en prendre à Barthélemy de Constantinople...

N.B.: Le communiqué du saint Synode de Constantinople du 5 juillet 2008, diffusé en réponse à une désinformation qui était transmise par des media catholiques romains selon laquelle le patriarche œcuménique se serait dit prêt à entrer en communion avec les uniates ukrainiens, est disponible en traduction française sur le site www.orthodoxie.com, ainsi qu'en versions originales anglaise et russe (curieusement, pas en grec) sur le site du patriarcat de Constantinople http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?l ... 952&tla=en ; le passage topique est le suivant:

The Ecumenical Patriarchate repeats its position that full union in faith is a prerequisite for sacramental communion.

Вселенская Патриархия (...) повторяет свою позицию о том, что полное единство в вере является предпосылкой для таинственного общения.

"Le Patriarcat œcuménique répète sa position que la pleine union dans la foi est un préalable à la communion sacramentelle."

Le patriarche de Constantinople sera-t-il lui aussi "épuré"?

Répondre